Lena’s dagboek

23-09-09
Mick en ik zijn 4 maanden samen vandaag, en sinds een paar dagen weet ik dat ik zwanger ben. Ik voel me zo schuldig tegenover mn ouders. En nou moet ik kiezen, wat natuurlijk onmogelijk is. Ik ben al naar de dokter geweest, naar de abortus­kliniek voor een gesprek, en naar het fiom, ook voor gesprek. Mick zn ouders willen steeds met mijn ouders praten maar die hebben zelf al genoeg aan hun hoofd. Mick zn moeder zegt steeds dat het ‘iets is tussen Mick en jou, het is jullie keuze’. Maar ík moet uiteindelijk mn handtekening onder de abortus zetten, of een kind krijgen. Gelukkig begrijpt Mick dat ook. Hij probeert me zo goed als het kan te steunen zonder te laten merken wat hij zou willen. Godzijdank. Wat ik ook beslis, uiteindelijk is het ook zijn kind. Als ik het hou, krijgt hij ook een kindje en dat betekent dat we voor altijd met elkaar te maken zullen hebben. Vooral dat vind ik moeilijk, dat het voor altijd is.

Volgende

25-09-09
Vriendinnen weten het nog niet, mn broers ook niet.
24 uur per dag is het hetzelfde: Lena, wil je het houden of niet? Een dilemma tussen je hersens en je gevoel en mn gevoel schommelt ook nogal. Wat is het beste? Wat moet ik beslissen? Ik kwam erachter dat Mick en zn moeder bezig zijn geweest met huisjes kijken. Om nou én een kindje te krijgen samen én samenwo­nen vind ik nogal wat. Ik wil bij mn ouders blijven. Want wie zegt dat het straks nog aan is tussen Mick en mij? Als het wel goed gaat kan samenwonen altijd nog.

Volgende

01-10-09
Ondertussen heb ik besloten om ‘het’ te houden. Mick had nog iets heel liefs gezegd, wat me hielp puur naar je gevoel te kijken, zonder je schuldig te voelen.
Hij zei: de beslissing die jij neemt is sowieso de goeie beslissing, er is geen verkeerde beslissing.

Volgende

21-01-2010
Vorige week had ik de 20-weken echo. Ik schrok er heel erg van. Je wordt echt met je neus op de feiten gedrukt als je naar het scherm kijkt en ziet dat het al echt een baby’tje is en dat dat baby’tje in mijn buik zit. Ik lag daar met mn moeder naast me en Mick was er ook. Ik denk dat mama er ook wel van schrok. Mick was alleen maar in de zevende hemel.
Later was ik erg overstuur. Ik krijg een kind, en Mick ook. Ik ben zwanger, en ik ben al op de helft.

volgende

15-03-2010
Als ik nu op school ben, merk ik steeds weer dat ik met zulke andere dingen bezig ben dat de band tussen mn vrienden en mij veranderd is. Ik ben bezig me voor te bereiden op het moeder worden. Verloskundige-afspraken, babyspullen verzamelen, de relatie met Mick, mn school. Fulltime naar school is fulltime crèche voor het kindje, en belachelijk zwaar. En dan kom je thuis, heb je nog al je huiswerk voor al je vakken.
En een kindje, dat je de hele dag niet hebt gezien. Niet te doen. Ik en papa en mama waren druk bezig met van alles bedenken, dat ik maar bepaalde vakken doe het ene jaar dus ook niet constant naar school hoef maar volgens school bestaat zoiets niet alleen voor leerlingen die ziek zijn.

Volgende

18-03-2010
Ik heb het gevoel dat school ons heeft laten zitten. Dan heb je weer een gesprek wat op niets uitloopt, of ze beloven van alles maar er komt uiteindelijk weinig van terecht.
Omdat ik het toch niet haal en ik volgens school niets kan afronden, spijbel ik veel.
Als ze aan leraren zouden vragen of ik nog op school zat zouden ze waarschijnlijk zeggen dat ze geen idee hadden en me al geen maanden hadden gezien. Ik stop er helemaal mee.

Volgende

25-03-2010
Vandaag was echt een hel. Eindelijk mooi weer en ik had alleen een T-shirt met een vestje aan. Mick en ik gingen naar de stad. Overal kreeg ik blikken, eerst kenen ze naar mn gezicht en dan naar die buik. Je hoorde ze gewoon van alles tegen elkaar zeggen als ze langs liepen. Ik zat er in no time helemaal doorheen. Misschien was ik ook moe. Eenmaal thuis barstte ik in huilen uit. Mensen oordelen zo hard. Hier was ik niet op voorbereid. Ik kan mezelf moeilijk opsluiten, maar dit wil ik niet meer.
Als ik mijn vriendinnen zie, word ik er extra mee geconfronteerd dat ze geen enkel besef hebben van waar ik mee zit, waar ik aan denk en hoe ik me voel. Maar ik mis ze wel heel erg. Ik kan er zó om janken. Laten we maar zeggen dat het de hormonen en de vermoeidheid is.

Volgende

31-03-2010
Vandaag hebben mama en ik de kinderkamer zo goed als afgemaakt. We hebben zulke leuke spulletjes verzameld, zonder bakken met geld uit te geven. Ik ben heel trots op mezelf en m’n moeder. Vanavond ga ik de kamer aan wat vriendinnetjes laten zien, want ik heb ze echt gemist. Ik heb er nu al zin in!
Dus echt een topdag!

Volgende

29-04-2010
Even een dieptepunt. Samen een kindje krijgen geeft zo’n enorme druk. Soms is het echt op het randje, heel zwaar. We kunnen niet zomaar zeggen: we stoppen ermee. Nu wordt het ook steeds spannender. Thuis zitten we nog middenin een verbouwing dus ik hoop maar dat ie niet te vroeg wordt geboren. Ik ben het soms ook al wel zat, om zwanger te zijn. Ik heb verder geen idee wat me te wachten staat als het kindje geboren is. Wanneer hij bijvoorbeeld straks zijn kindje ziet, wat kunnen we dan van elkaar nog kunnen verwachten? Misschien moet ik er nog maar extra van genieten, van het kunnen uitslapen bijvoorbeeld, haha.

terug naar begin