![]() Vrijheid op een Turkse spiegel Door Dylan de Gruijl De archipel voor de Turkse zuidkust toont zich op zijn mooist vanaf een zeilschip. Varen over een azuurblauwe zee, langs honderden baaien en eilandjes geeft een geweldig gevoel van rust en vrijheid. De schoonheidsbehandeling aan dek is 'de slagroom op de taart'.
Als de motor zwijgt en de wind zich in de zeilen nestelt, daalt er een heerlijke rust neer over het dek. Het enige geluid is dat van de golven, die het schip kalm langs de Turkse zuidkust voeren. De bergtoppen in de verte zijn hun sneeuwkap kwijt, het zonnetje brandt op de huid. We zijn op weg naar Tersane, een eilandje in de Golf van Fethiye met Byzantijnse ruïnes van een scheepswerf. Net als de zeelieden van toen, laveren ook wij door de archipel. Honderden met dennenbomen begroeide hellingen, rotsen en baaien glijden voorbij. Alleen de dolfijnen laten zich vandaag niet zien. Op momenten als deze roept de turkooize Turkse kust één groot oergevoel van vrijheid op. ‘Het zit in de wind’, zegt onze Nederlandse schipper Gerard van Genderen (34) die de geur probeert op te snuiven. ‘Op zee geeft de wind je het gevoel van vrijheid.’ De vakantiegangers op dit houten zeiljacht Kangal - een traditionele gulet - met vier tweepersoonshutten beleven dat gevoel een volle week mee. Niet door de wind uit te dagen, maar door zich luierend op het dek naar bestemmingen te laten varen die zonder schip vrijwel onbereikbaar zijn. ‘Al die duizenden eilandjes en baaien kan je vanaf de zee het mooist laten zien.’
Hellingen Twee dames aan boord besluiten om na een dag zonnen op het voordek nog even in het water te plonzen. Vier andere vakantiegangers laten scheepshond Dirk uit op het eiland. ‘Kijk uit voor zee-egels aan de kant’, waarschuwt schipper Gerard vlak voordat ze de rubberboot instappen. Tersane is uitgestorven. Het restaurant met terras aan het water opent pas in het hoogseizoen. De rest van het jaar is de enige bewoner een zonderlinge boer die iedereen uitscheldt die zijn bouwval te dicht nadert. Een hond en een kudde schapen zijn zijn enige gezelschap. Overblijfselen van een romaanse kerkje heeft hij omgebouwd tot schapenstal. Takkenbossen steken uit de kleine ramen. Langs de oever strekken ruïnes van de oude verdedigingsmuur zich uit. Koningsgraven Het moderne Fethiye telt zo’n 50.000 inwoners en drijft deels op toerisme. De haven in het centrum ligt vol jachten voor dagtrips, in de etalages schittert zilver en goud en op de vismarkt jagen uitbaters van restaurants op toeristen die net inkopen hebben gedaan. Zij kunnen verse vis ter plaatse bereiden.
Toch doet het toerisme hier niet ranzig aan. Geen discotheken en cafés met te duur en verschraald bier. De enorme jachthaven van Fethiye is ook de thuisbasis van de Kangal. Voor wie niet zonder kan, is een snelle douche aan wal een aanrader. In de kleine, maar volledig uitgeruste boothutten moet je het doen met een sproeikop in de wasbak, vlak naast het toilet. Overigens blijkt een douche, de volgende ochtend in Tersane, overbodig. De dag begint met een snelle duik in het zeewater. Op het achterdek staat een eenvoudig Turks ontbijt klaar - wit brood, olijven, feta, ei, tomaat en -heel Hollands- chocoladepasta. Daarna staat een schoonheidsbehandeling op het programma. ‘Het is de slagroom op de taart’, omschrijft schippersvrouw Germaine van Ballegoojen (30) haar service, terwijl ze op het voordek de massagetafel opzet. De dames staan in de rij. Mooiste dag
|